تَنک

تنک : (تَ نْ کْ) پْراہ اِنّاں ـ بازار ـ میتگانی یا بازار ءِ ھما راہ کہ پْراہ نہ اِنت (گلّی ، کوچہ) ـ نزّیک ـ تنک ءُ دمک ، تنک ءُ نزّیک ، کوہ ءِ تنک ۲ـ بلوچستان ءَ جاگھے ءِ نام اِنت .

تنکّ : (تَ نَ کّ) بَز ءِ چَپّ ، پتنیں چیز کہ زنڈ نہ اِنت اَ ک : کاگد ، گُد ، تھتگ ـ بلے پد ءَ ھمے بز ءُ تَنَکّ اَنت ـ اے "تَنَکّ" ءُ بز پتنیں چیز بیت آ کہ پَتَن نہ اَنت پہ آیاں "زنڈ ءُ بارگ" ءِ گال کارمرد بنت طب : تَنَکّ : روان(ضد غلیظ) = تنِک ـ پا : تُنکْ ـ سَنْ : تنک "روان" تَنَکّ آپ : ھمود ءَ کہ دریا ءَ آپ کم بیت "کم آب" تنکّ اگل : کم اگل ، کم زانت ـ تنکّ برّ : تنکّیں تنکّ بُن : ھما چیز کہ آئی ءِ بُن تَنَکّ اِنت . تنکّ بند : ھما مردم کہ ڈیلّ ءُ بند ءَ نازرک اِنت ـ بارہ بند ، بارگ بند ـ تنکّ پوست : ھما ساھدار کہ پوست ئِے تَنَکّ اِنت ـ تنکّ تاک : ھما دْرچک یا وانگی کہ تاک ئِے تنکّ اَنت ـ تنکّ جان : بچار تنکّ بند ـ تنکّ دپ : ھما چیز کہ دپ ئِے تنکّ اِنت ـ تنکّ دون : ھما جاگہ یا دیوال کہ تنکّ تنکّ دونتگ ـ تنکّ دیم : ھما مردم کہ دیم ئِے نازرک اِنت ـ تنکّ رَکّ : ھما مردم کہ لُنٹ ئِے تنکّ اَنت "تنک لُنٹ" ـ تنکّ زانت : کم زانت ، کم اگل ـ تنکّ زانگ : کم زانگ ، کم اگل ـ تنکّ سسّا ـ تنکّ گند : ھما کہ دگراں کم لیک ایت ، کم دید ـ تنکّ لُنٹ : بچار "تنکّ رَکّ" ــ تنکّ مید : ھما کہ مید ئِے تنک اَنت یا رِتکگ ءُ تنکّ بوتگ اَنت ــ تنکّ ناکن : ھما مردم کہ ناکن ئِے تنکّ اَنت ــ تنکّ مَرّ : لاگر ، نِزور← آ تنکّ مَرّیں کچی جلوہ دیان اِنت ھر گْور ءَ (شھلچّہ کار) .